Stress bespreken op de werkvloer, maar wie betaalt de rekening?

Wie betaalt: de werkgever of de werknemer?

Het is onvoorstelbaar, maar zelfs in 2014 durven werkgevers (vertaal lijnmanagers) te zeggen tegen medewerkers dat stress gerelateerde interventies, waar privé zaken eventueel een rol in zouden kunnen spelen, betaald moet worden de werknemer zelf.Afgelopen week heb ik het zelfs 3 keer meegemaakt, ik ben perplex. Het zijn steeds identieke verhalen. Een medewerker meldt schoorvoetend dat het niet meer gaat, te veel water in de emmer, de letterlijk druppel, zoals de campagne van minister Asscher zo mooi aangeeft. Top, deze campagne, medewerker durven stress bespreekbaar te maken, weg met dit taboe. Maar dan Optische illusieskomt de aap uit de mouw. De lijnmanager,
tnowerkdrukmodel
soms zelfs in overleg HRM, komt tot de ‘conclusie’ dat niet de enorme werkdruk een grote rol speelt in de oorzaak van de stress, maar ‘ontdekt’ dat er in het privé leven een en ander is gebeurd, zoals bijvoorbeeld een echtscheiding, een sterfgeval, zieke kinderen of manterzorg. Dan komt de boemerang; ‘Fijn dat je dit aankaart, het lijkt ons zinvol dat je hulp gaat zoeken’. Bijvoorbeeld in de vorm van een coachingstraject ….dat de werknemer uiteindelijk zelf moet betalen. Immers…er zit een privé issue onder en dat hoeft de werkgever toch niet te betalen.?!? Maar wat is nu de oorzaak en wat is het gevolg en wat is de druppel? Ik citeer de campagne van check je werkstress nu even letterlijk: ‘Hoe zorg je ervoor dat je gezond en met plezier naar je werk blijft gaan? Herken de signalen en check je werkstress.’ Met de volgende beschrijving: 1 op de 8 werknemers in Nederland heeft last van werkstress. Bijna 1 miljoen mensen lopen jaarlijks het risico op burn-out en andere werkgerelateerde psychische ziekten. Signalen zoals slapeloosheid, aanhoudende hoofdpijn of oververmoeidheid worden vaak niet op tijd herkend. Maar het kunnen de druppels zijn die de emmer doen overlopen. Herken de signalen; bij jezelf of, als leidinggevende, bij je werknemer. Kaart ze op tijd aan, thuis of op de werkvloer. Zodat iedereen gezond en met plezier het werk kan blijven doen.

Waarom kan ik hier nu echt woest over worden?

Wat is oorzaak,wat is gevolg? Te veel stress door de werkdruk of anders om? Het model van TNO is erg duidelijk en dat deel ik graag met jullie, zoals dit ook wordt uitgelegd in het onderzoek van TNO Werkdruk. Werkdruk is een situatie waarin er een disbalans is ontstaan tussen de eisen van het werk wat betreft de inhoud van het werk en de context van het werk en de mogelijkheden van de werknemer om het werk goed uit te voeren. De oorzaken hiervoor kunnen liggen bij de inhoud van het werk, de organisatie (context) van het werk en het individu. Het model van TNO hierover laat dat ook duidelijk zien. Buffers zijn de determinanten die de kans verkleinen dat werkdruk leidt tot werkstress. Persoonlijk omstandigheden kunnen maken dat een medewerker (tijdelijk) wat minder belastbaar is en (tijdelijk) een disbalans ontstaat.In de 3 situaties waar ik in het begin over sprak was er duidelijk sprake van te veel werkdruk, kort gezegd er was sprake van een ‘werk privé onbalans’ en absoluut geen ‘privé werk onbalans’. Hoe kan ik dat zo stellig beweren? Door de duidelijk verhalen van de medewerkers gekoppeld het feit dat ze niet de enige waren op de afdeling en gekoppeld aan de Swing (Survey Werk-thuis Interferentie-NijmeGen), de enige gevalideerde vragenlijst in de Nederlandse taal en voor Nederlandse gebruikers om de werk-privé balans te meten. SWING is ontwikkeld door Prof. Sabine Geurts e.a., Behavioural Science Institute, Radboud Universiteit Nijmegen. De Swing meet de invloed die werk kan hebben op de thuissituatie, in positieve en in negatieve zin: de werk thuis interferentie. Tevens meet de Swing de invloed die de thuissituatie kan hebben op werk, in positieve en in negatieve zin: de thuis werk interferentie.

Optische illusie; werk privé of privé werk balans

volle emmersIn alledrie de situaties was er duidelijk sprake van een werkprivé onbalans, bleek ook uit de werkprivé balans test.Werk interfereerde in de privé situatie en niet andersom. Het is volgens mij essentieel om te voorkomen dat we een optische illusie hebben, dat werkgevers privé werk onbalans zien, terwijl er eigenlijk sprake is van een werkprivé onbalans. Los van het feit dat als er sprake is privé werk onbalans dat volgens mij hoort bij goed werkgeverschap.Zoals de campagne ‘Check je werkstress’ zo mooi zegt: Maar het kunnen de druppels zijn die de emmer doen overlopen. Herken de signalen; bij jezelf of, als leidinggevende, bij je werknemer. Kaart ze op tijd aan, thuis of op de werkvloer. Zodat iedereen gezond en met plezier het werk kan blijven doen. Overigens gebruiken we de werkprive balans test om duidelijk richting te bepalen in de in te zetten interventies, niet om naar ‘schuldigen’ te zoeken. Het geeft op een duidelijke manier inzicht wat er nodig is om zo effectief mogelijk aan de slag te gaan. Dat kan persoonlijke coaching zijn, een training, workshops, focusgroepen etc.

Geen volle emmers

volleemmersVoorkom dat de emmers overstromen door inderdaad stress bespreekbaar te maken op het werk, maar ga niet wijzen naar een schuldige. Maar zoek samen een oplossing voor alle partijen, alleen al in de eerste helft van dit jaar bedroegen de kosten van werkstress 800 miljard in Nederland. Voorkomen is beter dan genezen, anders is het enkel ‘Penny wise, pond foolish’ en daar wordt niemand beter van. Laat je inspireren tijdens de week van de werkstress van 3 tot 6 november 2014.

Overigens is de werkprive balans test inclusief een persoonlijk rapport gratis voor werkgevers en werknemers te vinden op onze website Career & Live.

Annemie Schuitemaker

directeur Career & Live

25 tips om te “digital-detoxen” en lekker niet bereikbaar te zijn!

Altijd bereikbaar: van onbewust online naar bewust offline

shutterstock_54764053Zelden heb ik zovele reacties gehad op een blog als het blog Durf jij jouw “cirkel van bereikbaarheid” te doorbreken? Het maakt vele los bij mensen persoonlijk en bij organisaties. Iedereen stoeit ermee. Willen we niet, kunnen we niet en hoe moet dat? Bijna wekelijks geef ik lezingen en workshop specifiek over dit thema. Uiteraard heb ik dan altijd mensen in de zala die wel de cirkel van bereikbaarheid doorbreken, maar hun collega’s niet (maar die zijn er dan niet).

25 Tips om te “digi-detoxen”

  1. Vaker nee zeggen; Ja tegen een ander is nee tegen jezelf, Nee tegen jezelf is ja tegen een ander, zowel zakelijk als privé;
  2. Af en toe de smartphone uit te zetten, zowel zakelijk als privé;
  3. Verdeel de dag in blokken van 90 tot 120 minuten, na inspanning……weer ontspannen en dan weer verder gaan. Interval in plaats van steady-state en neem Pauzes (2 min.);
  4. Plan echt “time off van je werk” momenten waarop je bewust niet bereikbaar. Durf de cirkel van 24/7 bereikbaarheid te doorbreken
  5. Doe de belangrijkste dingen gelijk ‘s ochtends zonder onderbreking met een duidelijk start en eind tijd;
  6. Zorg dat een “scherm” niet het eerste en laatste is wat je ziet op een dag;
  7. Stop met multitasken, doe 1 ding tegelijkertijd, met aandacht, zoals eten, autorijden, praten, vergaderen;
  8. Durf imperfect te zijn en laat het perfectionisme los. Een 7 is ook goed, het hoeft niet altijd een dikke 9 te zijn;
  9. Ga op een email-dieet en bedenk elke keer als je mailt: is deze email nodig voor mij en/of voor de ontvanger?;
  10. Sluit elke dag af minimaal met 3 positieve dingen, wat heb ik als positief ervaren vandaag!;
  11. Gebruik een klok cq horloge in plaats van je  smartphone;
  12. Geen smartphone als je met iemand in gesprek bent;
  13. Maak een “geen-smartphone -boete -potje” met als regel, kijk niet op je smartphone als je met iemand face tot face spreekt, zowel thuis als op kantoor:
  14. Vergeet je smartphone en laat hem thuis, uit;
  15. Neem geen oplader mee als je weggaat of op vakantie gaat:
  16. Schrijf je uit van minimal 10 nieuwsbrieven;
  17. Log 1 week uit van 1 social network en wat gebeurt er?;
  18. Ga lunchen in een wifi loos restaurant;
  19. Zet je tv eens uit, minimal 2 avonden per week, dat geeft heel veel extra tijd
  20. Geef een echt persoonlijk compliment in plaats van :) of  LOL te mailen;
  21. Zet een weekend alle smartphone, TV’s, PC etc uit en ga echte ouderwetse spelletjes doen zoals “mens erger je niet bord spel”
  22. Ga eens naar de bibliotheek en haal 5 boeken;
  23. Zet je smartphone niet aan in je auto, minimaal een week, wat een rust;
  24. Zet je smartphone pas aan nadat je minimaal twee uur uit je bed bent en uit twee uur voor je naar bed gaat;
  25. Ga elke dag een lekker herfstwandeling maken.

Ik geef zelf toe, ik vind het ook nog steeds lastig, maar ik ga met sprongen vooruit. Ik deel graag 25 tips en probeer zo mensen te inspireren. Ik zou het leuk vinden om van iedereen minimaal 1 nieuwe tip te krijgen. Ik zorg dan dat de lijst nog groter wordt en wordt gedeeld. Dat lijkt me een mooie opstap naar de Week van de werkstress van 3 tot 7 november a.s..

Wil je zien wat het betekent voor jouw werk privé balans en je privé werk balans, doe dan nu de gratis werk test hier of ga naar http://goo.gl/Qu0ajo

Annemie Schuitemaker, druk bezig met een smartphone-detox week

Overleven, extreme stress en geen balans!

Negatieve privé werk balans door het overlijden van mijn moeder

Over werk privé balans is veel geschreven en onderzocht, al dan niet gekoppeld aan werkstress. Echter…….er zijn momenten dat ik, als expert op dit gebied merk dat alle onderzoeken, interventies niet meer helpen en niet meer mee tellen. Helaas heb ik dit de afgelopen weken ondervonden. Mijn supervitale moeder, die nog deze zomer vier vierdaagse wandeltochten heeft gelopen is overleden. Zomaar ineens, een hersenbloeding (ik blogde al over de korte en hectische periode over haar hersenbloeding “overleven tijdens extreme stress” ), maar gevolgd door een supersnel herstel en dan krijg ik opeens een telefoontje op donderdag nacht dat uit een CT scan blijkt dat het niet meer goed komt. Twee uur later volgt een telefoontje dat we snel moeten komen…echter…we zijn te laat. Ze is al overleden.

fotoHoezo werk, er bestaat even niets anders dan mijn privéleven!

En dan sta ik ineens aan het ziekenhuisbed met mijn gezin en mijn broer en schoonzus en ik zie mijn moeder liggen, ze is dood. Mijn wereld stort in, want ook al weet ik rationeel dat je ouders zullen overlijden en dat 79 een mooie leeftijd is, dat matcht niet met mijn emotie. Maar er is geen tijd voor emotie, ik moet als een razende Roeland de begrafenis gaan regelen en werkelijk over alles nadenken. De muziek, de teksten, de kist, de rouwbrieven, de adressen, de bloemen en ga zo maar door. Er is geen seconde tijd om te “voelen”, ik zit in een rijdende trein die doordendert. We gaan vanuit het ziekenhuis (het is inmiddels 06.30 in de ochtend) naar haar flat, waar we noodgedwongen logeren in mijn moeders flat, aangezien mijn moeder in Maastricht in het ziekenhuis lag en wij in Schoonrewoerd wonen. Haar flat voelt zo vertrouwd maar ook zo leeg. Ik loop vrijdagochtend naar de supermarkt in Sittard om iets te eten te halen   Mijn GSM rinkelt en een klant belt. Zonder een seconde na te denken vertel ik dat mijn moeder is overleden en dat ik niet in staat ben tot een telefonisch gesprek. Ik ben blij dat de klant zo meelevend is. Ik mail en bel alle afspraken af voor vrijdag.

Het kan toch niet waar zijn

Het hele weekend zijn we druk bezig met regelen, en ik besluit in Limburg te blijven. Op maandag gaat de emotionele achtbaan verder en ik kom heel veel “muren” tegen. Want het afhandelen van de dood van je moeder, dat is is in Nederland niet gemakkelijk, wat een geregel. Zonder overlijdensakte kom je nergens, merk ik al snel en echt alles en overal. Dan moet je bewijzen dat jij echt haar dochter bent, en aangezien mijn moeder gescheiden was, sta ik niet in haar tweede trouwboekje. haar eerste trouwboekje, dat is onvindbaar. Maar ja, ik moet een “bewijs” hebben voor o.a. de bank. Dan maar een geboorte akte halen, maar dat kan niet zo maar, daarvoor moet ik een afspraak maken bij het gemeente huis en dat kan enkel…op donderdag, de dag van de begrafenis. Maar dan blijkt als we daar op het afgesproken tijdstip om 17 uur zijn dat de bestanden niet gedigitaliseerd zijn, kan ik misschien vrijdag terug komen?  Ik zeg een afspraak af voor een certificering als coach van mezelf, dat kan, wanneer er sprake is van een overlijden in de eerste graad, maar…ik moet dan wel als bewijs de rouwkaart opsturen (stel je voor dat ik lieg…). Zo kan ik nog wel twintig voorbeelden geven. Ik kom tot de trieste conclusie dat het werven van klanten in Nederland wellicht goed geregeld is, maar het fatsoenlijk afscheid nemen van klanten bij overlijden werkelijk zeer, zeer slecht geregeld is. Na een week zie ik ineens dat er ook websites zijn die daarmee kunnen helpen, zoals Opzegdienst. Het grootste compliment wil ik echt geven aan Cliniclowns, zij zijn de enige die een echte  warme, prachtige brief sturen na het bericht dat mijn moeder is overleden en geen donateur meer zal zijn!

Werken en rouwen

Inmiddels is de begrafenis achter de rug en ben ik twee weken verder. Werken en rouwen is soms lastig, ratio en emotie lopen niet in de pas. Door muziek, een gebaar, een vraag….soms lukt het even niet. Maar ik werk weer, de wereld gaat door, ik ga door. Maar soms…moet ik even pas op de plaats maken, mijn energieniveau is laag. Ik ben eigen ondernemer en bepaal mijn eigen rustmomenten. Ik hoop echt dat werkgevers per persoon blijven kijken wat iemand nodig heeft om te kunnen rouwen en het bizarre is dat het past bij een motto dat wij hanteren bij werken na zwangerschaps verlof….”slowing down and speeding up”. Maar slowing down, dat heb ik echt nodig. Om weer in balans te komen, energie te krijgen en alle bekende rouwstadia van Elisabeth Kubler-Ross te kunnen doorlopen, in mijn tempo.

Mijn oproep aan alle werkgevers

Ik wil hierbij alle werkgevers op roepen om bij het thema werkdruk, werkstress en werk privé balans ook aandacht te schenken aan rouw. Ik bedoel dat geen strikte regels, maar persoonlijke aandacht en elk mens heeft zijn eigen proces, maar slowing down is echt even nodig om vervolgens de draad weer op te kunnen pakken.

Ik wil hierbij alle klanten, cliënten en collega’s bedanken voor de ruimte die ik heb gekregen en hopelijk nog krijg de komende tijd. Want ik mis mijn super lieve, super vitale moeder nog elke dag, ook al ben ik 52 jaar!

 

 

Annemie Schuitemaker, met ups en downs

 

 

 

 

Durf jij jouw “cirkel van bereikbaarheid” te doorbreken?

Altijd bereikbaar

We zijn 24/7 bereikbaar met onze smartphones, overdag, ‘s avonds, in het weekend en tijdens de vakantie. Niets nieuws, toch? Maar waarom doen we dat?
Durven we niet “off” te zijn of willen we dat niet? Dat veel mensen echt verslaafd zijn is inmiddels wetenschappelijk wel aangetoond, we krijgen zelfs cold turkeys als we niet onze smartphone bij ons hebben. Wie herkent het niet dat hij bij het boeken van de camping of het hotel als eerst checkt of er wifi is? Vervolgens cirkelbetaal je een sloot geld voor een slecht werkende wifi en zit je, zoals ik vorig jaar,bij het washok met je ipad omdat je anders geen bereik hebt. Vanuit mijn vak ben ik meer dan gemiddeld geïnteresseerd in werkdruk, werkstress en werkprive balans. Regelmatig geef ik workshops, inspiratie sessies of leid ik focusgroepen hierover. Elke keer is het 24/7 online een hot topic. De oplossing is volgens mij heel simpel:

Doorbreek je “cirkel van bereikbaarheid”!

Ik heb dit niet zelf bedacht, het is een briljant concept van Leslie Perlow, zij heeft een zeer inspirerend onderzoek bij de Boston Consulting Group dat beschreven wordt o.a. in het boek  Sleeping with your smartphone. De cirkel is heel simpel: we denken dat we altij moeten reageren om succesvol te zijn, daarom zorgen we dat we altijd bereikbaar zijn, anderen rekenen erop dat ik altijd bereikbaar ben, en soms zijn dingen niet dringend, maar ik reageer, dat zijn mensen van me gewend, en vanzelf gaat de hele cultuur van een organisatie zo werken. Zo doen we dat hier.
Een deelnemer van een workshop gaf laatst het volgende voorbeeld: Mijn klanten verwachten nu eenmaal dat ik altijd bereikbaar ben. Een klant belt een keer om 20 uur ‘s avonds, je zit net heerlijk te ontspannen met je kids of loopt buiten met je hond. Echter…dit is een belangrijk klant dus je neemt op. De week daarna belt de klant weer, nu om 23.00 uur, je wilt net naar bed gaan, maar je neemt op. De dag daarna…..wederom. De verwachtingen van de klant lopen op en na 5 keer kun je bijna de telefoon niet meer niet opnemen toch? Herkenbaar? Dat is nu exact de cirkel van bereikbaarheid, de druk om altijd online te moeten zijn lijkt heel plausibel en gerechtvaardigd, je past je aan etc. Dit kun je doorbreken, het onderzoek van Perlow bij BCG toont dit duidelijk aan, zoals je kunt lezen in het boek of bekijk dit korte filmpje.

PTO predictable time off of ANB aangekondigd niet bereikbaar?

Maak duidelijke afspraken, het heeft te maken met verwachtingsmanagement. Of het nu gaat om een klant, een collega, op je werk of thuis. Gun jezelf, je collega’s en je medewerkers  PTO zoals Perlow zegt, Predictable Time Off, of in gewoon Hollands; ANB aangekondigd niet bereikbaar. Het resultaat is verbluffend, bleek uit het experiment bij de BCG. Mensen voelden dat ze meer in control waren en de productiviteit steeg, evenals de klanten-en de medewerkers tevredenheid en resultaten van de deelnemende teams binnen BCG!

Wie durft?

Ik schrik van het aantal mensen dat echt nooit nooit off line is. Ik vind het voorbeeld van &Samhoud dan ook briljant, zij verdienen applaus, zij geven medewerkers een extra bonus als tijdens hun vakantie niet zakelijk bellen of mailen. Vakantie is namelijk ook bedoeld om bij te tanken.. Wie durft deze vakantie, aangekondigd niet beschikbaar te zijn: ANB. Ik doe mee, wie volgt?

Annemie Schuitemaker MHD

directeur Career & Live

Work life balance, dat staat niet in mijn KPI!

Wetenschappelijk onderzoek naar work life balance en de rol van de lijnmanager

De laatste jaren is er steeds meer aandacht voor ‘work life balance’ (WLB), oftewel: ‘De mate waarin een individu evenveel bezig is – en even tevreden is – met zijn of haar rol op het werk als thuis/binnen de familie’ (Greenhaus, Collins & Shaw 2003). Deze belangstelling komt zowel uit de wetenschappelijke hoek, als uit de maatschappelijke hoek, waar werkgevers- en werknemersorganisaties, overheid, vakbonden, politieke denktanks allemaal aandacht schenken aan WLB (e.g Clutterbuck, 2003; Nadeem & Metcalf, 2007). Zo geeft Google Scholar meer dan 3.280.000 hits op de zoekterm ‘work life balance’. Veel van het onderzoek is gericht op de WLB-factoren die belangrijk zijn voor individuen, als ook op het effect van WLB op de resultaten van organisaties (McCarthy, 2010). Eén van de Poortwachtersfactoren die de WLB van werknemers blijkt te beïnvloeden is de ondersteuning van WLB-strategieën en implementatie door de lijnmanagers (Ryan-Kossek (2008) stellen zelfs dat lijnmanagers de poortwachters zijn als het gaat om WLB-programma’s voor medewerkers. Immers, het zijn de lijnmanagers die WLB-programma’s en -beleid communiceren, implementeren en managen in organisaties, terwijl de (HR-)directie de WLB-programma’s en -beleid formeel ontwerpt en initieert. De lijnmanagers hebben daarmee de ‘macht’ over het wel of niet faciliteren van dergelijke programma’s voor hun medewerkers. Den Dulk (2008) spreekt zelfs over een ‘management lottery’, ter illustratie van de invloed die lijnmanagers hebben op WLB-beleid.

Work life balance, wat een onzin…..

Dagelijks heeft Career & Live vanuit jarenlange expertise te maken met dit onderwerp. We komen lijnmanagers tegen die WLB-programma’s onzin vinden, of het probleem niet willen, of durven te erkennen. Of we ontmoeten medewerkers die zich niet durven of kunnen aanmelden voor ondersteuning. Een concreet voorbeeld is een organisatie waar, uit een medewerkertevredenheidonderzoek, bleek dat bijna de helft van de werknemers last had van WLB-issues. De lijnmanagers gaven aan dat ze dit niet herkenden en dat ze het letterlijk onzin vonden, terwijl het topmanagement prioriteit had gegeven aan het onderwerp. Lijnmanagers stonden sommige medewerkers niet toe een WLB-training te volgen en vonden een verplichte WLB-training voor henzelf ook onzin. Na het volgen van de tweedaagse training, keken ze echter anders naar het onderwerp en de noodzaak.

Willen de lijnmanager niet of kunnen ze niet?

Wat is nu de reden dat WLB-programma’s er wel zijn, maar dat lijnmanagers ze (bijna) niet benutten op dit moment? Willen ze niet of kunnen ze niet?Hebben lijnmanagers in Nederland wellicht een andere denktrant en cultuur dan andere landen met betrekking tot WLB? Speelt de Engelse term ‘work life balance’ in onze Nederlandse denktrant hierbij een (wellicht negatieve) rol? Career & Live heeft een wetenschappelijk onderzoek gedaan dat  tracht inzicht te geven in vier peilers:

  • Wat beïnvloedt lijnmanagers van organisaties met betrekking tot het daadwerkelijk proactief ondersteunen van WLB-programma’s?
  • Speelt de term WLB een rol in de beïnvloeding van de lijnmanagers om WLB-programma’s wel of niet te ondersteunen? Zo ja, welke?
  • Zijn er andere termen te vinden dan WLB of werk-privébalans, die beter passen?
  • Kunnen we aanbevelingen doen aan organisaties die zorgen dat lijnmanagers WLB-programma’s meer en vooral proactiever ondersteunen?

Work life balance is een middel om een doel te bereiken

De belangrijkste conclusie is dat de term WLB niet verkeerd is, maar verkeerd wordt gebruikt. Dit onderzoek heeft geen andere of betere term opgeleverd. Het gaat om een paradigmashift. WLB is geen doel op zichzelf, maar een middel om bijvoorbeeld de werkdruk te verlagen. Voor lijnmanagers, voor organisaties en voor mensen.
WLB-programma’s moeten vooral gericht zijn op bewustwording van wat WLB is, wat signalen zijn en wat het rendement kan zijn voor de organisatie en de medewerkers.
Waarbij de nadruk vooral moet liggen op de werksituatie en werkdrukvermindering. Het rendement van WLB moet vertaald worden naar een concrete business case voor de organisatie.
Door WLB te verankeren in organisaties, in te bedden in programma’s zoals duurzame inzetbaarheid en te koppelen aan bijvoorbeeld inwerkprogramma’s, kan WLB een onderdeel van de cultuur van organisaties worden, waarbij een topdown aanpak wenselijk is.

Zodat aandacht voor werk-privé- en privé-werkbalans de normaalste zaak van de wereld is, met regels en afspraken in de taakomschrijvingen van lijnmanagers. Zodat geen enkele lijnmanager meer kan zeggen: ‘WLB, dat staat niet in mijn KPI.’

Interesse om het hele onderzoek te ontvangen, om te brainstormen hoe het binnen uw organisatie is gesteld met de poortwachters van work life balance of interesse in een quick scan? Neem contact op met ons: schuitemaker@careerandlive.nl

Annemie Schuitemaker

Directeur Career & Live

NB onlangs verscheen een interessant blog op HBR over worklife balance and the manager:

http://blogs.hbr.org/2014/07/your-bosss-work-life-balance-matters-as-much-as-your-own/

 

 

Stress in de moderne samenleving

Stress is een heel groot probleem aan het worden. Onlangs werd nog bekend dat 40% van de werkende bevolking meer stress ervaart dan een jaar geleden. 36% van de werknemers geeft aan regelmatig last te hebben van stressvolle periodes op hun werk. Wat is er gebeurd? Waarom neemt de stress zo toe en wat kunnen we hier tegen doen?

werkstressTuurlijk, mensen hadden het ‘vroeger’ ook druk. Sterker nog. Vaak werden er dagen gemaakt van 10 uur en 6 dagen per week werken was ook geen uitzondering. Toch was een burnout nog een onbekende term. Werken was gezond en van werk is nog nooit iemand dood gegaan. Wat is dan het verschil met nu? Leggen de werkgevers dat echt zoveel extra druk op hun werknemers?

Integendeel; er is nog nooit zoveel aandacht geweest voor werkdruk en stressmangement. Het grote probleem is dat we tegenwoordig zeer efficiënt kunnen werken. Zonder computers kun je je doorgaans maar op één ding tegelijk concentreren. Door de computers, telefoons en tablets kun tegenwoordig 3 dingen tegelijk doen en op elk moment van de dag. Je enorme takenlijst blijft continu in je hoofd rondzwerven en de raderen komen nooit eens tot stilstand. Net voordat je naar bed gaat kijk je nog even je mail en agenda door zodat deze de eerste uren van de nacht nog door je hoofd blijft spoken.

De oplossing is een open deur, maar niet heel eenvoudig te bewerkstellen. Je moet namelijk tegen de stroom in. Zet je telefoon uit als je thuis komt. Dwing jezelf om je op één taak te concentreren en zet je e-mailprogramma op je computer uit. Laat de telefoon maar even rinkelen als deze gaat. Leg aan je omgeving uit dat je hierdoor juist efficiënter gaat werken en meer werk gedaan krijgt in kortere tijd.

Daarnaast blijft je bespaart van de problemen die stress kunnen geven. Wanneer je op deze manier werkt hoef je niet allerlei technieken toe te passen die de stress verminderen. Uiteindelijk blijft dit dweilen met de kraan open. Meditatie en ontspanningsoefeningen zijn nodig omdat je verkeerd leeft. Wanneer je jezelf niet overbelast en ontspannen door het leven gaat heb je al deze paardenmiddelen niet nodig. Wanneer je dit lukt sta je pas echt sterk in je schoenen en heb je het heft in eigen handen genomen.
Unknown-15Gastblogger Ronald Nico

Ronald Nico kreeg begin 2013 een burnout. Na 1,5 jaar revalideren met vallen en opstaan is hij nu weer hersteld. Tijdens zijn burnout heeft hij stressplein.eu opgericht. Op deze site wil hij zijn ervaringen delen met anderen.

Druk zijn, is een keuze!

Werkdruk, werkstress en levensstress, een kwestie van de juiste aap op de juiste schouder

We zijn drukker dan ooit. Stress op de werkvloer is  het grootste beroepsrisico ons land. Minister Asscher van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) gaat daarom de komende vier jaar samen met werkgevers en werknemers werkstress verder bespreekbaar maken en aanpakken. 13 mei was het startsein. Op deze bijeenkomst lanceerde Asscher ook de communicatiecampagne ‘Check je Werkstress’. Volgens Assscher  is nu vaak nog een taboe om over werkstress te praten, daar schamen werknemers zich voor, geeft hij aan.

1391558_531842090238678_1769356764_nWaarom hebben we het druk?

De vraag is, waarom zijn nu allemaal zo druk? Hebben we het druk, willen we het druk hebben, kunnen we geen keuzes maken? Volgens mij is “het druk hebben” voor een groot deel een sociaal wenselijk antwoord. “Hoe is het met jou? Drukdrukdruk….” Niemand zegt, “ik verveel me te pletter” of “lekker, want de zon schijnt”. Nee we zijn altijd drukdrukdruk. Het hoort zo in 2014, lijkt het wel.

torenTorentje bouwen!

Als je het echt te druk hebt, dan moet je er iets aan doen toch? Thuis en op je werk. Je kunt zowel thuis als op je werk druk zijn en ook stress hebben. Maar je kunt ook kiezen voor iets anders, namelijk heel simpel, gewoon minder doen. Stop met hele lange to-do lijstje, maak een echt “Dit ga ik DOEN lijstje”, dus geen…”dit zou ik wel willen doen”, maar simpel, “dit GA ik doen deze week doen, hier durf in mijn handen voor in het vuur te steken, dit Gaat gebeuren” lijstje. Dan is je lijst al een stuk korter, en je hoofd al een stuk leger. Hoe? Maak een letterlijk eens toren van dingen a. die je moet doen, daarboven op b. dingen die je leuk vindt om te doen, daarboven op c. haat om te doen en als laatste d.echt gaaf vindt om te doen. Dan kom je net als ik tot de conclusie dat je veel meer te doen hebt dan je tijd hebt…dus blijf je altijd racen, ga je to- do lijstje maken, word je gestresst en loopt je energie, je batterij leeg. Maak nogmaals  een toren maar nu van de dingen die je ook echt GAAT doen. En zie het verschil…..die toren is waarschijnlijk meer dan 2 maal zo klein. Echter blijf realistisch en laat de rest achterwege, dan kun je ook tevreden zeggen…zo dat heb ik gedaan. Je schrikt van de dingen die je wilt doen, m aar toch nooit zult doen: “it is easier to do trivial things that are urgent than it is to do important things that are not urgent. It is also easier to do little things we know we can do, than  to start on big things, we are not to sure about”, zegt Gergus OÇonnel in zijn briljante boek The power of doing less.

Weg met die aap? En vooral de email gorilla!

apenDagelijks krijg je allerlei apen, die eigenlijk niet van jou zijn. Vraag je af: van wie is de aap, hoort die bij mij? Of hoort die bij een collega of je partner of……. Als we nu allemaal deze week eens een enkel de apen op onze schouders houden die bij ons horen en de rest terug zetten. Een soort moderne stoelendans. Dus…krijg je een aap, denk dan goed na. Hoort die mij mij, of bij een ander en zet de aap dan terug en zeg luid en duidelijk:  “Nee, dat kan lukt me nu niet deze week”.  Punt. En zo kijk je ook naar je email, want email, dat is niet gewoon een aap, maar een enorme gorilla, die vreet je hele dagelijkse werk- en privé tijd op. Weg met alle die onzinnige mailtjes in de cc of erger nog de bcc. Enkel die mailtjes behandelen die een goed titel hebben en een duidelijke vraag, en anders…weg ermee. Mail is heel simpel, 1 maal in je handen nemen en gelijk beslissen: de drie D’s: 1. do it of 2. delete it of 3. ditch it. Andere keuzes moet je niet maken. Gemiddeld nemen we een mail wel 6 maal in onze handen, dat vreet tijd. Niet doen.

Geniet en manage je energie, niet je tijd!

Zoals ik al eerder aangaf (in een blog met 10 tips:) manage je energie en niet je tijd. Ik heb vandaag heerlijk genoten van de zon, ben lekker met mijn dochter naar haar paardendressuurwedstrijd gegaan en alle andere apen…die heb ik laten liggen of terug gezet. Heerlijk. Dat moet ook wel, want deze week moet mijn allergrootste aap helemaal af, mijn afstudeerthesis en onderzoek over (hoe kan het ook anders) Work life balance:  Organizational Work Life support by line managers, a Management lottery or not? Ik ben bijgetankt, ik ga a.s. donderdag tot en met zondag de laatste loodjes van mijn thesis aanpakken, vol energie, daar heb ik zin in. De email gorilla’s, die  delet of ditch ik. Ik neem elke 90 minuten pauze, sport elke dag, sluit de dag of met minimaal 3 positieve zaken of gedachtes. Ik  kijk vol energie uit naar de workshop Minder werkdruk die ik maandag 2 juni verzorg voor een van onze klanten. Ook kijk uit naar GezondInbedrijf2014 waar we een stand hebben, een inspirerende omgeving waar we elk jaar met veel plezier veel inspiratie opdoen over het thema Vitaliteit praten. Wellicht ontmoet ik je daar, er zijn nog plaatsen. Ik eindig waar ik mee begon: Druk zijn of het druk hebben is een keuze. Je kunt je smartphone uitzetten, je kunt apen van je schouders afhalen. De vraag is? Durf je dat en wil je dat? Waar een wil is, is een weg! Doe eens  gek, denk eens om of zeg gewoon Nee! Annemie Schuitemaker, met slechts een paar aapjes!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.